Spring naar inhoud

Categorie: Lijsten

Boeken 2020

Het jaar 2020 was niet alleen een jaar met een beperkt wieleraanbod, ook het aantal verschenen wielerboeken dit jaar is niet overdonderend. Toch hebben wij geprobeerd om een vijftal wielerboeken te vinden die wij iedereen aanraden.

In deze lijst beperken wij ons tot wielerboeken die te koop zijn bij bol.com en in het Nederlands of Engels geschreven zijn.

Mochten wij een aanrader vergeten zijn, schroom niet om deze te delen in de reacties!

Alex van der Hulst: Het mooiste uit koers – 50 iconen van het wielrennen

Alex van der Hulst neemt je in dit boek met korte verhalen mee langs alles wat met de wielersport te maken heeft maar niet zo bekend is als de standaardverhalen.

Alex van der Hulst: Het mooiste uit de koers

Thomas de Gent: Solo – Tussen zuchten en hijgen

Een biografie over een van de populairste wielrenners in het huidige peloton en dat is niet alleen vanwege zijn resultaten maar ook vanwege de manier waarop hij naar de wielersport kijkt en beleefd. In dit boek vertelt Thomas De Gendt over zijn grote successen maar ook over zijn privéleven en hoe zijn huwelijk ervoor zorgde dat hij de Tour de France skipte.

Thomas de Gendt: Solo

Wilfried de Jong: De man en zijn wielerverhalen – Het complete fietswerk (1990-2020)

Wilfried de Jong schrijft al dertig jaar diverse columns over de wielersport. In De man en zijn wielerverhalen zijn deze columns gebundeld. Dus korte verhalen die snel weglezen zoals we van Wilfried de Jong gewend zijn.

Wilfried de Jong: De man en zijn wielerverhalen

Peter Nye: Hearts of Lions – The history of American Bicycle Racing

Engelstalig

Geüpdatet versie van het boek wat geschreven is in 1990 over de historie van de Amerikaanse wielersport. Van de eerste successen op de baan door Arthur August Zimmermann en Marshall Walter “Major” Taylor tot de recente discutabele successen van Lance Armstrong.

Peter Nye: Hearts of Lions

Matt Rendell: Colombia es Pasión – The generation of cyclist who changed their nation and Tour de France

Engelstalig

Net zoals het voorgaande boek, is dit boek ook een vervolg op een eerder zeer gewild boek. In 2003 schreef Matt Rendell het veel geprezen boek Kings of the Mountain, waarin hij de historie van het Colombiaanse wielrennen beschrijft. Dat boek is slechts in beperkte oplage gedrukt en kan vanwege rechtenissues ook niet meer herdrukt worden. In Colombia es Pasión gaat Rendell verder op dat boek en vertelt hij hoe de Colombianen in de huidige wielersport mee regeren. Als je één wielerboek uit 2020 moet lezen, is het wat ons betreft dit boek!

Matt Rendell: Colombia es Pasión
Laat een reactie achter

Top 5: Nooit wereldkampioen

Grote kampioenen worden wereldkampioen wordt weleens gezegd. Toch zijn er in de historie van de wielersport meer kampioenen dan alleen wereldkampioenen. VeloStatistics ging op zoek naar de vijf “grootste” kampioenen die nooit op de weg wereldkampioen werden.

Om voor deze lijst in aanmerking te komen, moet een coureur wel eenmaal hebben deelgenomen aan het wereldkampioenschap. Hierdoor sluiten we kampioenen, zoals bijvoorbeeld de eerste Tourwinnaar Maurice Garin, uit de prehistorie van de wielersport uit.

5. Gino Bartali (ITA)

Embed from Getty Images

In tegenstelling tot zijn grote rivaal en landgenoot Fausto Coppi wist Gino Bartali nooit mee te doen om een wereldtitel. Slechts driemaal eindigde hij in de top 10 op een wereldkampioenschap: 7e in 1936, 9e in 1951 en 10e in 1952.

Echter kunnen we iemand die vijf grote ronden, driemaal de Giro en tweemaal de Tour, en zeven monumenten, viermaal Milano-Sanremo en driemaal Giro di Lombardia, moeilijk geen groot kampioen noemen.

4. Raymond Poulidor (FRA)

Embed from Getty Images

Raymond Poulidor deed achttien maal mee aan de wereldtitelstrijd en behaalde daarin vier podiumplaatsen: 3e in 1961, 3e in 1964, 3e in 1966 en 2e in 1974.

Naast de vele ereplaatsen, onder andere in de Tour de France, schreef de Fransman toch een aantal mooie wedstrijden op zijn naam onder andere Milano-Sanremo in 1961 en de Vuelta a Espana in 1964. Daarnaast was hij heel populair onder de supporters waardoor hij een plaats verdient in deze lijst.

3. Jacques Anquetil (FRA)

Embed from Getty Images

Vijfmaal de Tour de France winnen en geen wereldkampioen worden. Jacques Anquetil is de enige als we een beetje valsspelen want Miguel Indurain won in 1995 de wereldtitel tijdrijden. Mocht dit wereldkampioenschap er in de tijd van Anquetil geweest zijn, dan had de Fransman waarschijnlijk diverse wereldtitels op zijn naam staan.

Eenmaal was de Fransman er heel dichtbij. Op de Nürburgring in 1966 werd hij in een lange sprint geklopt door de Duitser Rudi Altig. Hij was zo teleurgesteld dat hij zelfs niet verscheen bij de podiumceremonie.

2. Roger De Vlaeminck (BEL)

Alle monumenten winnen en geen wereldtitel. Het overkomt Roger De Vlaeminck [I] en Fred De Bruyne. Fred De Bruyne heeft maar door omstandigheden een relatief korte carrière gehad terwijl Roger De Vlaeminck twaalf maal aan de start stond.

In 1975 ging De Vlaeminck als grote favoriet van start in het Waalse Yvoir maar moest zijn meerdere erkennen in Hennie Kuiper. Tot onze grote verbazing is dit zelfs de enige podiumplaats voor de Belg op het wereldkampioenschap.

1. Sean Kelly (IRL)

Embed from Getty Images

Zeventien maal stond Sean Kelly aan de start van een wereldkampioenschap, waarschijnlijk een keer of tien als een van de topfavorieten maar nooit mocht hij de meeste begeerde trui van het wielerpeloton ontvangen. Twee podiumplaatsen, 3e in 1982 en 3e in 1989, en belangrijke hulp bij de wereldtitel van zijn landgenoot Stephen Roche zijn zijn belangrijkste prestaties.

Echter iemand met 192 overwinningen, waaronder negen monumenten en een grote ronde, die jarenlang heerste in de belangrijkste eendagswedstrijden verdient ons inziens dan in ieder geval de eerste plaats in deze lijst.

Hebben wij nog een belangrijke wielerkampioen gemist of ben je het oneens met de volgorde, laat een reactie achter onder dit bericht.

Mocht je een suggestie hebben voor een top 5 of 10, laat deze dan ook achter in een reactie onder dit bericht.

Bronnen en noten

Bronnen en noten
I Roger De Vlaeminck heeft wel diverse wereldtitels in het veld behaald maar deze laten we buiten beschouwing in deze lijst.
Laat een reactie achter

Top 5: Opmerkelijke opgaves

Steven Kruijswijk kon door een positieve test op Covid-19 niet meer van start gaan in de Giro d’Italia. VeloStatistics vroeg zich af wat de opmerkelijkste opgaves waren in grote ronden.

Opgaves door een valpartij tellen niet mee voor deze lijst maar zijn voor een andere lijst een andere keer. Ook geen uitsluitingen wegens doping in deze lijst. Dus geen Luis Ocana in de Tour van 1972 of Marco Pantani in de Giro van 1999 in deze lijst.

5. Miguel Indurain (Vuelta, 1996)

Embed from Getty Images

Toen Miguel Indurain in de dertiende etappe van de Vuelta 1996 naar rechts uitweek om te stoppen en af te stappen, was nog niet duidelijk dat dit de laatste meters waren van de Spanjaard in een grote ronden. Het liefst was Indurain helemaal niet van start gegaan in de Vuelta van 1996 maar zijn sponsor “eiste” een deelname aan de Spaanse ronde. De ronde die Indurain eigenlijk helemaal niet lag en waarin hij slechts eenmaal het podium haalde. In de Vuelta van 1991 eindigde hij als tweede achter Melchior Mauri Prat.

4. Roberto Visentini (Giro, 1987)

Na zijn winst in de Giro van 1986 ging Roberto Visentini in 1987 op voor een tweede eindzege in zijn nationale ronde. De Italiaan startte goed en pakte zelfs de roze trui maar dan komt zijn Ierse ploeggenoot Stephen Roche om de hoek kijken. Het verraad van Sappada. Roche trok tegen alle orders in ten strijde en reed zijn teamgenoot op grote achterstand. In het hotel brak die avond de hel uit, die op het nippertje gesust kon worden. Visentini vertelde later dat hij zijn fiets met een zaag te lijf wilde gaan. Toen duidelijk werd dat Visentini de ronde niet meer kon winnen, ging de Italiaan niet meer van start. Officiële reden was een val in de een-na-laatste rit maar in werkelijkheid was hij al gebroken in Sappada.

3. De Italiaanse ploeg (Tour, 1950)

De Italianen hadden de Tour de France van 1950 in hun macht. Gino Bartali leek op weg naar zijn derde eindzege ondanks dat zijn landgenoot Fiorenzo Magni de gele trui droeg. Echter tijdens de beklimming van de Col d’Aspin deden zich ernstige incidenten voor. Deze incidenten deden Italiaanse ploegen, onder aanvoering van Gino Bartali, besluiten om de Tour de France te verlaten.

2. Roger De Vlaeminck (Giro, 1976)

Roger De Vlaeminck startte de Giro d’Italia 1976 als kopman van Brooklyn formatie, maar gedurende de ronde bleek dat niet hij maar zijn “knecht” Johan De Muynck over betere benen beschikte. Op het moment dat De Muynck de leiderstrui pakt en De Vlaeminck uit de top 10 zakt, lijken de rollen duidelijk. Echter vertrekt De Vlaeminck, ondanks verzekert van de puntentrui, samen met Ronny De Witte naar België en mag De Muynck proberen de Giro te winnen zonder zijn teamgenoten. De Muynck slaagt hier uiteindelijk op de slotdag niet in.

1. Bernard Hinault (Tour, 1980)

Embed from Getty Images

Tourwinnaar in 1978 en 1979, geletruidrager op het moment maar ineens gaat Bernard Hinault niet meer van start in de Tour de France 1980. Diverse lezingen zijn er: hij zou te diep gegaan zijn in Luik-Bastenaken-Luik dat jaar in helse weersomstandigheden. Hij zou door het rijden van een zware versnelling last van tendinitis hebben gekregen. Hij zou bang zijn voor een dopingcontrole. Het is nooit helemaal duidelijk geworden waarom de Fransman ineens vertrok, maar voor Joop Zoetemelk was het de uitgelezen kans om de Tour de France een keer op zijn naam te schrijven en zo geschiedde.

Hebben wij nog een opmerkelijke opgave gemist, laat een reactie achter onder dit bericht.

Mocht je een suggestie hebben voor een top 5 of 10, laat deze dan in een reactie achter onder dit bericht.

Laat een reactie achter